چقدر تنهام.

به خدا این یه آپ نیست برای وبلاگ.

یا یه جمله ی احساسی قشنگ برای شروع یه شعر. من...

من واقعا تنهام.

نیمه شب ، هوا تاریک، در اوایل این راه

ساحری به رنگ سبز، در اتاق گریم ساکن

آمد و برایم گفت یکه جمله ای کوتاه

می رسد به یک امشب، سن و سال این خانه

از طلسم جادوگر ، از پی اش برآید : آه

من دلم نمی آید ، حرف دیگری باشد

جز صدای آن (صاحر!!) در فضای این وبگاه

می شود خدا جان باز؟ صاحب اتاق رنگ

نقش گل زند بر این صفحه ی پر از ساراه؟!

تا زمین

راهی نیست!

اگر...

تو ماه شب باشی

و من برکه ی کوچک آب!